"#தைவான்: உலகத்தின் மிக ஆபத்தான தீப்பொறி - ஒரு குட்டித் தீவின் கதை!
கடந்த சில வாரங்களாகத் தைவான் தனது வீதிகளில் அவசர நிலைக்கான ஒத்திகைகளை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இது தலைப்புச் செய்தியாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், உலகப் பொருளாதாரத்தைக் கையில் வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயலதிகாரியும் (CEO) இந்த ஒத்திகைகளைப் பார்த்துக் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். காரணம், இது வெறும் போர் ஒத்திகை அல்ல; உலகின் மிக முக்கியமான, மிக ஆபத்தான பிளவின் ஒரு வெளிப்பாடு.
நாம் தைவானைப் பற்றி இன்று பேசுவதற்கு, அது ஒரு சிலிக்கான் சிப் (Microchip) உற்பத்தி செய்யும் நாடு என்பது மட்டும் காரணமல்ல. அதன் கதை, 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சீனாவில் அந்நியர்கள் நுழைந்த அந்தப் பிளவுபட்ட வரலாற்றிலிருந்து தொடங்குகிறது.
தைவானின் இந்தத் துயரமான வரலாற்றின் தொடக்கம், இங்கிலாந்தின் ’அபினிப் போர்’களில் இருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது. 19-ம் நூற்றாண்டில், பிரிட்டன், தனது லாபத்திற்காகச் சீனாவை அபினி என்ற போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாக்கியபோது, சீனப் பேரரசு அந்தப் போரில் தோற்றது. அதன் விளைவு, ஒரு நூற்றாண்டு கால அவமானமாக மாறியது.
சீனா பலவீனமடைந்தது. இந்தச் சூழலைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திய அத்தனை வல்லரசுகளும், சீனாவைப் பிய்த்துத் தின்னக் காத்திருந்தன. 1895-ல், சீன-ஜப்பானியப் போரில் சீனா படுதோல்வி அடைந்தபோது, இங்கிலாந்து உள்ளிட்ட மேற்கத்திய நாடுகள் அமைதி காத்தன. அந்தச் சமயத்தில், ஜப்பான் விதித்த மிக முக்கிய நிபந்தனை என்ன தெரியுமா?
தைவான் தீவைச் சீனா, ஜப்பானுக்கு விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும்.
ஆம், 1895 முதல் 1945 வரை, அரை நூற்றாண்டு காலம், தைவான் ஜப்பானிய காலனியாகவே இருந்தது. தைவானியர்களின் வரலாறு, இந்த 50 ஆண்டுகளில், சீனப் பெருநிலத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு பாதையில் சென்றது. இதுவே, "நாங்கள் சீனா அல்ல, தைவானியர்கள்" என்று இன்று அந்த மக்கள் வாதிடுவதற்கான முதல் ஆழமான வரலாற்று அடித்தளம்.
வரலாற்றின் அடுத்த மாபெரும் திருப்புமுனை 1949-ல் வந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜப்பான் தோற்றவுடன், தைவான் மீண்டும் சீனாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. ஆனால், சீனா அப்போது கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும், தேசியவாதிகளுக்கும் (Kuomintang - KMT) இடையே நடந்த உள்நாட்டுப் போரின் இறுதிச் சண்டையில் இருந்தது.
மாவோ சே துங் தலைமையிலான கம்யூனிஸ்ட் படைகள் வென்றன. தோல்வியடைந்த தேசியவாதத் தலைவர் சியாங் கை-ஷேக் (Chiang Kai-shek), தனது எஞ்சிய ராணுவம், விசுவாசிகள், மற்றும் சீனாவின் ஒட்டுமொத்தத் தங்க இருப்பையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவசரம் அவசரமாகத் தைவான் தீவுக்குத் தப்பி ஓடிவந்து விட்டார்.
தைவானில், அவர் தனது அரசை நிறுவினார். அந்த அரசின் பெயர்தான் இன்றும் நீடிக்கும் "சீனக் குடியரசு" (Republic of China - ROC)
இங்கேதான் சிக்கல் தொடங்குகிறது: நிலப்பரப்பில் இருந்த மாவோவின் கம்யூனிஸ்ட் அரசு (PRC), "நாங்களே உண்மையான சீனா" என்று அறிவித்தது. தைவானில் இருந்த சியாங் கை-ஷேக்கின் அரசு (ROC), "நாங்களே உண்மையான சீனா, தற்காலிகமாகத் தீவில் இருக்கிறோம்" என்று அறிவித்தது. உலகம் அப்போது ’பனிப்போரில்’ உறைந்து கொண்டிருந்ததால், கம்யூனிஸ்ட் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தைவானைக் காப்பாற்ற, அமெரிக்கா தனது கப்பற்படையைத் தைவான் நீரிணையில் நிறுத்தியது. அந்த ராணுவத் தலையீடுதான், 1949-ல், தைவானை கம்யூனிஸ்ட் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து காப்பாற்றியது.
அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, அந்தப் போர், ஒரு சமாதான ஒப்பந்தம் இல்லாமல், வெறும் வார்த்தை முழக்கங்களால் மட்டுமே நீடிக்கிறது.
தைவான் மீதான சீனாவின் உரிமை, ஒரு நூற்றாண்டுப் பழமையானது. ஆனால், ஏன் இன்று இந்த அவசர ஒத்திகைகள் நடக்கின்ற? காரணம், உலகின் பொருளாதாரம்.
இன்று தைவான் ஒரு அணு ஆயுதத்தை விடச் சக்தி வாய்ந்த ஒன்றைத் தன் கையில் வைத்திருக்கிறது. அதுதான் நுண்சில்லுகள் (Microchips).
உலகின் மிகப் பெரிய, மிகவும் மதிப்புமிக்கச் சில்லு உற்பத்தி நிறுவனமான TSMC (Taiwan Semiconductor Manufacturing Company) தைவானில்தான் உள்ளது.
இந்த நிறுவனம், உலகின் மிகச் சிக்கலான, அதிநவீனமான சில்லுகளை (3nm, 5nm) 90% க்கும் மேல் உற்பத்தி செய்கிறது.
உன் கையில் இருக்கும் மொபைல் ஃபோன், நீ ஓட்டும் கார், நீ பயன்படுத்தும் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கருவிகள், அமெரிக்காவின் போர் விமானங்கள்—இவை எல்லாவற்றிற்கும் இந்த அதிநவீனச் சில்லுகள் தேவை.
தைவானில் ஒரு போர் மூண்டால், TSMC மூடப்படும். அடுத்த ஒரு நொடியில், உலகப் பொருளாதாரம், ஒரு சில்லு கூட உற்பத்தி செய்ய முடியாமல், முடங்கிப் போகும். கார் தொழிற்சாலைகள், ஃபோன் நிறுவனங்கள், வங்கிகளின் சர்வர்கள் என அனைத்தும் முடங்கும். இது, வரலாற்றில் எந்தப் பொருளாதார நெருக்கடியும் செய்யாத, செய்ய முடியாத பேரழிவை உருவாக்கும்.
சீனத் தலைவர் ஜி ஜின்பிங் மிகவும் பிடிவாதமானவர். "தைவானை அமைதியான வழியில் மீட்போம்; இல்லையென்றால் ராணுவ வழியில் மீட்போம்" என்று அவர் வெளிப்படையாகவே அறிவித்துள்ளார். மறுபுறம், அமெரிக்கா, தைவானுக்கு ஆயுதங்களை விற்கிறது. ஆனால், "சீனா தாக்கினால் அமெரிக்க ராணுவம் வந்து காப்பாற்றுமா?" என்று உறுதியாகச் சொல்ல மறுக்கிறது. அதுதான் "உத்திசார் தெளிவின்மை" (Strategic Ambiguity) என்ற அந்தக் கொள்கை.
"நாங்கள் தலையிடலாம்" என்ற பயம் சீனாவையும்;
"நாங்கள் தலையிடாமல் இருக்கலாம்" என்ற பயம் தைவானையும் பிடித்து வைத்துள்ளது.
தைவான் ஒரு அரசியல் சதுரங்கப் பலகை மட்டுமல்ல. அது ஒரு சித்தாந்தப் போர்க்களம்.
* தைவான்: ஜனநாயகம், தனிமனிதச் சுதந்திரம், மக்களின் வாக்கு (தாம்சூன்).
* சீனா:ஒற்றைக் கட்சி ஆட்சி, சர்வாதிகாரம், அரசின் அதிகாரம்.
இந்த இரண்டு சித்தாந்தங்களில் எது உலக அரங்கில் வெல்லப்போகிறது என்பதற்கான மிக முக்கியமான சோதனையே இந்தத் தீவு. இன்று தைவானில் நடக்கும் ஒத்திகைகள், உலகின் மிகப் பெரிய சவாலை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன: அணு ஆயுதம், சித்தாந்தப் பிளவு, மற்றும் உலகின் உயிர்நாடியான தொழில்நுட்பம்—இவை அனைத்தும் ஒரே இடத்தில், ஒரே நேரத்தில், வெடிக்கக் காத்திருக்கின்றன.
தைவானைக் காப்பாற்றுவது, வெறும் சில்லுகளைக் காப்பாற்றுவது மட்டுமல்ல. அது, ஆசியாவின் ஜனநாயகத்தின் கடைசிப் படகைக் காப்பாற்றுவதாகும். அதற்காகவே, இந்தத் தீவு மக்கள், தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில், ராணுவ ஒத்திகைகளுக்கும், மரணப் பயத்திற்கும் பழகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இது ஒரு நீண்ட, ஆபத்தான கதை. ஆனால், இதுதான் உண்மை.
#தைவான் #சீனா #உலகமயமாக்கல் #MicrochipWar